آزادی ايران شمالي
· احد اسلامي
در راه وطن ، تيغ و سر و جان به كف ماست
آزادي ايران شمالي، هدف ماست
اي گنجه! به چنگ ستم و كفر اسيري
آزادي تو ماية عزّ و شرف ماست
از ديده روان ، خون دل از حسرتِ باكو
در سينه نهان، آتش آه و اسف ماست
آن روز كه ايران شمالي شود آزاد
روز ظفر و موسم شور و شعف ماست
آه ايران شمالي ، خاك من
شعر از : بهرام سياره
اي وطن ، اي خانة ايمان من
اي بهشتي خاك ، اي ايران من
اي به نامت چشمها حيران شده
جور ديوان ديده و ايران شده...
بشنو از ني چون حكايت ميكند
از جدائيها شكايت ميكند
گر چه هجران را گرفته اصل اصل
هست در هجران او اميد وصل
حافظ آن رندي كه بر روحش درود
با اميد وصل، هجران را سرود
آه از آن تيغي كه بر پيكر نشست
« گنجه » را از خاك ايرانم گسست
آه، ايران شمالي! خاك من
اي فداي تو دل صد چاك من
خاك شاعر خيز چون آئينه است
با «نظامي»گنجه خود گنجينه است
هر سخن را بهره از گفتار اوست
هر چه بيني ساية پندار اوست
دست درآغوش هم بيني مدام
حكمت و عشق و نجابت دركلام
گر «قوامي» برگ تاكستان اوست
در كلامش پرتو برهان اوست
درد داند هر كسي درد آشناست
پرس از «واله» كه داغستان كجاست
داغ دارد دل ز داغستان تو
ايروان و نخجوان، شروان تو
خاك شروان، اي سخندان آفرين
وي بهارت باغ گل در آستين
رفته بر كيوان سخنداني ز تو
وز فلك بگذشته خاقاني ز تو
چون گل و بلبل كه شيداي هماند
مبحث شروان و تمكين توأماند
فيضها برده از اين مهد صفا
مكتب عرفان قمشه، شهرضا...
عارفان را ميبرد تا آسمان
يا مجيري از «مجير بيلقان»
چيست دراين خاك خورشيد آفرين
بس به گرجستان و گرجي آفرين
گر نهان شد سنگ در اين خاك پاك
در بهار آئينه ميرويد ز خاك
بيگمان از كاسة چيني، سر است
خاك گرجستان كه اختر پرور است
خار چون آب از زمينش ميمكد
شهدگل از آستينش ميچكد...
مينوازد با خروش معنوي
گوشها را آن سروش خسروي
گر به داغستان دل پيوند داشت
«واله» و «نجم» و «وفا» دربند داشت
تا بگويد گوش كن اصوات را
سربلنديهاي آرارات را
آنچه ايمن مانده از بال مگس
سرفرازيهاي قفقاز است و بس
شكوهها را گر به دل پيچيدهاي
كوهي و پژواكها را ديدهاي
كوهي و همسايهاي با آسمان
لالههاي دامن تو شاعران
تا ابد اي كوه، بياندوه باش
وي شقايق! زينت اين كوه باش...
شد جدا از پيكرت اعضاي تو
وا نشد با شكوه اي لبهاي تو...
راهزن هر جا امان از تو گرفت
آسمان بس امتحان از تو گرفت
سوختي با آتش ناخويش و خويش
باز چون ققنوس روئيدي ز خويش
در رهت از خويش سنگر ساختيم
سالها با داغ هجرت ساختيم
گنجه و باكو چو ميرفت از ميان
سوخت در سوگش دل قفقازيان
«تركمانچاي و گلستان كرده خون
قلب ما را، تا چه گويم زين فزون»
تا ابد اين لكه ننگين عيان
ثبت شد بر دامن قاجاريان...
آه ايران شمالي ، خاك من
اي فداي تو دل صد چاك من
اي چو بازو قطع از پيكر شده
سالها در لجّة خون در شده
گر چه از مادر جدايت كردهاند
كي به حال خود رهايت كردهاند
قاف هرگز لانة غازان نشد
آشيان هرزه پروازان نشد
خانهها گر شد جدا، مكتب يكيست
صد برادر را ره مذهب يكيست
شد چو گلبانگ مسلماني بلند
آتش از ما بايد و از تو سپند
معرفت زائيدة فرهنگ ماست
رشتة حبلالمتين در چنگ ماست
چون به آئين نبي دلدادهايم
ما و تو با هم برادرزادهايم
در سكوتت چون كمين شير باش
گاه وحدت حلقة زنجير باش
اي وطن، اي آتشت بر جان من
اي گرامي خاك من، ايران من
گر فلك صد اخترش آرد به پيش
سجده بر خاك تو را خواهد «پريش»
حاقسان ، وارسان
شعر از : راميز محمد زاده – باكو
سن ايرانين اقتدارلي رهبري سن ، سيد علي !
سهنديدن چيخان گونون سحري سن ، سيد علي !
سن محتشم خميني دن ، قوت آليب اوجالميسان
انسانليقين لياقتلي گوهري سن ، سيد علي !
ايران زنگين ، عظمت لي ، شرفلي حر دياري دير
بيرداغيندان گونش دوغار ، بيرداغنين باشي قاردير
شهيد لرين آل قرمزي قاني جنگدن يادگار دير
غاليب گلميش مملكتين سرداري سان سيد علي !
گويده آللاه ، يئرده قرآن قلبينده دير هر آن سنين
اوجا تانري بنده سي سن ، روحونجادير زمان سنين
بو عشق ايله ، بوشرفله سن ايرانين ، ايران سنين
بير ملتين جسارتي ، هنري سن ، سيد علي !
سن اليني قالديرارسان ، كلّ ايران قالخا بيلر
دريالارين غضبيني ، جوشوب داشان دالغا بيلر
شهرياريم ياتان توپراق ، سني پولاد آرخا بيلر
گرك اولسا ، هارايلار سان لشگري سن ، سيد علي !
قوي ائشيدسين كافر دشمن ، سن غالبلر باشينداسان
سن ايرانين گولـله كئچمز توپراغيندا ، داشينداسان !
حاقسان ، وارسان بختيارسان ، سن حقيقت ياشينداسان
خوش گونلره آپاريرسان ، ائللري سن سيد علي !
صبح آچيلير...
· حاج علي حسين زاده ـ تبريز
مدّتدي سئوگيليم غم هجران بيزيمكيدير
تالان اولان بو باغيلا بوستان بيزيمكيدير
ايللر بويو گؤزتله ميشيك صبح آچيلماقين
درد فراق، رنج فراوان بيزيمكيدير
ظلمت چكيلدي، ايندي كي نورون گونش ساچيب
غم چكمه نازنين! داها دوران بيزيمكيدير...
گل بيرگه ايله شك، هارادا كؤنلون ايستهسه
شروان بيزيمدي، تبريز و تهران بيزيمكيدير
گنجه بيزيم، باكي، قاراباغ، دهلران بيزيم
اهواز و اصفهان و خراسان بيزيمكيدير...
نازلي قبا بيزيم، ساليان، لنكران بيزيم
خوي، اردبيل ، مراغه و زنجان بيزيمكيدير...
اون يئدي شهر، بللي دير ايراندان آيريليب
تاريخ بيليركي خطة ايران بيزيمكيدير
اي اهل دين! بو تورپاغين اسلامدي صاحبي
هر يئرده اولموش اولسا مسلمان، بيزيمكيدير
آللاه كتابي حاكم مطلقدي بيزلره
شكر ائيله رم او تانرييا، قرآن بيزيمكيدير
بير ملّتيك كي بيزلره واجب اولوب جهاد
بيز اؤلمه ريك كي روضة رضوان بيزيمكيدير...
سرمشق اولوبدي نهضت سلطان كربلا
وار فخريميز كي بير بئله سلطان بيزيمكيدير
عباس نامدار، او سردار نينوا
سقاي سرفراز، او عطشان بيزيمكيدير
بير مصلح جهاني اوچون منتظر بيزيك
بيشك و شبهه، صاحب دوران بيزيمكيدير
دايم بو منصب ايله «حسين زاده» فخر ائدر
سؤيلر هميشه، شاه شهيدان بيزيمكيدير.